1 Ruch prostoliniowy
Sprawdzian
Grupa A
Zadanie 1 (3 pkt)
a) gdy leżała na parapecie,
b) w chwili zetknięcia z podłogą,
c) gdy wzniosła się na wysokość maksymalną.
Skieruj oś liczbową pionowo w górę i przyjmij punkt zero osi na powierzchni parapetu.
b) \(y_2 = -90\text{ cm}\) (lub \(-0{,}9\text{ m}\))
c) \(y_3 = -80\text{ cm}\) (lub \(-0{,}8\text{ m}\))
- Układ odniesienia i zwrot osi: Współrzędna położenia to liczba określająca odległość ciała od początku osi wraz ze znakiem. Zwrot osi wskazuje kierunek wartości rosnących (dodatnich). Skoro oś \(y\) jest skierowana pionowo w górę, a punkt \(0\) leży na parapecie, to wszystkie poziomy położone powyżej parapetu mają współrzędne dodatnie (\(y > 0\)), a wszystkie punkty znajdujące się poniżej parapetu mają współrzędne ujemne (\(y < 0\)).
- Współrzędna a odległość: Odległość (droga) jest wielkością zawsze nieujemną (\(d \ge 0\)), natomiast współrzędna położenia w zdefiniowanym układzie odniesienia może być ujemna. Podłoga znajduje się \(90\text{ cm}\) poniżej poziomu odniesienia, dlatego jej współrzędna wynosi \(-90\text{ cm}\), a nie \(+90\text{ cm}\).
- Uwaga na typowy błąd w wyznaczaniu wysokości maksymalnej: Najczęstszym błędem jest zapisanie współrzędnej jako \(+10\text{ cm}\) (mylenie położenia względem podłogi z położeniem względem parapetu) albo jako \(-100\text{ cm}\) (błędne odjęcie wysokości odbicia od poziomu podłogi). Moneta po odbiciu porusza się w górę (w kierunku dodatnim osi \(y\)), zatem do współrzędnej podłogi należy dodać wysokość wzniesienia: \(y_3 = y_2 + h = -90\text{ cm} + 10\text{ cm} = -80\text{ cm}\).
Dane:
Wysokość parapetu okiennego: \(h_p = 90\text{ cm} = 0{,}9\text{ m}\)
Wysokość wzniesienia monety po odbiciu od podłogi: \(h = 10\text{ cm} = 0{,}1\text{ m}\)
Początek układu współrzędnych: powierzchnia parapetu (\(y = 0\))
Zwrot osi pionowej: w górę (\(\uparrow\))
Szukane:
Współrzędna położenia monety na parapecie: \(y_1 = ?\)
Współrzędna położenia monety na podłodze: \(y_2 = ?\)
Współrzędna położenia monety na maksymalnej wysokości po odbiciu: \(y_3 = ?\)
-
Rysunek pomocniczy i ustalenie układu odniesienia:
Wprowadzamy pionową oś liczbową \(y\) ze zwrotem skierowanym w górę. Zgodnie z treścią zadania punkt zerowy \(y = 0\) ustalamy na powierzchni parapetu okiennego. Poziom podłogi znajduje się w odległości \(h_p = 90\text{ cm}\) poniżej parapetu, a moneta po odbiciu pokonuje w górę odległość \(h = 10\text{ cm}\). -
a) Wyznaczamy współrzędną położenia monety, gdy leżała na parapecie:
Powierzchnia parapetu została wybrana jako początek układu współrzędnych. Oznacza to, że dowolne ciało spoczywające na parapecie znajduje się dokładnie w punkcie zero osi: $$y_1 = 0\text{ cm} = 0\text{ m}$$ -
b) Wyznaczamy współrzędną położenia monety w chwili zetknięcia z podłogą:
Podłoga znajduje się w pionowej odległości \(h_p = 90\text{ cm}\) poniżej punktu zerowego. Ponieważ oś \(y\) jest skierowana ku górze, przesunięcie w dół od punktu zero odpowiada wartości ujemnej: $$y_2 = 0 - h_p = -90\text{ cm} = -0{,}9\text{ m}$$ Pamiętajmy, że podanie wartości \(+90\text{ cm}\) byłoby błędem, gdyż oznaczałoby punkt położony \(90\text{ cm}\) powyżej parapetu (w stronę sufitu). -
c) Wyznaczamy współrzędną położenia monety po wzniesieniu się na wysokość maksymalną:
Moneta odbija się od podłogi (której współrzędna wynosi \(y_2 = -90\text{ cm}\)) i unosi pionowo w górę na wysokość \(h = 10\text{ cm}\). Ruch w górę odbywa się zgodnie ze zwrotem osi liczbowej, dlatego do współrzędnej podłogi dodajemy pokonaną odległość: $$\begin{aligned} y_3 &= y_2 + h \\[8pt] &= -90\text{ cm} + 10\text{ cm} \\[8pt] &= -80\text{ cm} = -0{,}8\text{ m} \end{aligned}$$ Kategorycznie nie wolno odejmować tej wartości od współrzędnej podłogi (\(-90\text{ cm} - 10\text{ cm} = -100\text{ cm}\)), ponieważ oznaczałoby to przemieszczenie pod powierzchnię podłogi. Nie wolno też przyjąć wartości \(+10\text{ cm}\), ponieważ wysokość \(h = 10\text{ cm}\) mierzona jest od podłogi, a nie od parapetu. -
Rysunek wynikowy – naniesienie wyznaczonych położeń na oś współrzędnych:
Przedstawiamy uzyskane współrzędne na osi liczbowej wyskalowanej w centymetrach (przyjmując 1 kratkę = \(10\text{ cm}\)):
a) \(y_1 = 0\text{ cm}\) (lub \(0\text{ m}\))
b) \(y_2 = -90\text{ cm}\) (lub \(-0{,}9\text{ m}\))
c) \(y_3 = -80\text{ cm}\) (lub \(-0{,}8\text{ m}\))
Zadanie 2 (3 pkt)
Położenie po zakończeniu manewru: \(x_2 = -25\text{ m}\)
Całkowita przebyta droga: \(s = 60\text{ m}\)
- Przemieszczenie a droga: Przemieszczenie \(\Delta x\) to wielkość wektorowa opisująca bezpośrednią zmianę położenia ciała między punktem startowym a końcowym. W ruchu jednowymiarowym jego współrzędna ma znak, który wskazuje zwrot wektora względem osi. Droga \(s\) jest skalarem określającym całkowitą długość przebytej trasy – jest zawsze wielkością nieujemną (\(s \ge 0\)) i narasta z każdym pokonanym metrem.
- Uwaga na kardynalne błędy:
- Kategorycznie nie wolno sumować przemieszczeń ze znakami przy obliczaniu przebytej drogi (np. pisząc \(s = -30\text{ m} + 10\text{ m} - 20\text{ m} = -40\text{ m}\)). Droga nigdy nie może być ujemna. Gdy pojazd zmienia zwrot ruchu, drogi przebyte w poszczególnych etapach są równe wartościom bezwzględnym odpowiednich przemieszczeń: \(s = |\Delta x_1| + |\Delta x_2| + |\Delta x_3|\).
- Nie wolno dodawać współrzędnej położenia początkowego (\(15\text{ m}\)) do przebytej drogi. Liczba ta określa jedynie miejsce, w którym samochód stał przed ruszeniem, a nie dystans przejechany w trakcie manewru.
Dane:
\(x_z = 0\text{ m}\) (położenie znaku drogowego w początku osi współrzędnych)
\(x_1 = 15\text{ m}\) (początkowe położenie samochodu)
\(\Delta x_1 = -30\text{ m}\) (przemieszczenie w pierwszym etapie manewru)
\(\Delta x_2 = 10\text{ m}\) (przemieszczenie w drugim etapie manewru)
\(\Delta x_3 = -20\text{ m}\) (przemieszczenie w trzecim etapie manewru)
Szukane:
\(\Delta x_c = ?\) (współrzędna całkowitego przemieszczenia samochodu)
\(x_2 = ?\) (położenie samochodu po zakończeniu manewru)
\(s = ?\) (całkowita droga przebyta przez samochód)
-
Rysunek pomocniczy i analiza stanu wyjściowego:
Wprowadzamy prostoliniową oś współrzędnych \(Ox\) zwróconą w prawo. Zgodnie z założeniem znak drogowy stanowi początek układu (\(x_z = 0\text{ m}\)). Samochód w stanie początkowym stoi po dodatniej stronie osi w odległości \(15\text{ m}\) od znaku, co oznacza współrzędną \(x_1 = 15\text{ m}\). -
Obliczenie współrzędnej całkowitego przemieszczenia samochodu \(\Delta x_c\):
Całkowite przemieszczenie w ruchu jednowymiarowym jest sumą poszczególnych przemieszczeń cząstkowych z zachowaniem ich znaków: $$\Delta x_c = \Delta x_1 + \Delta x_2 + \Delta x_3$$ Wstawiamy wartości liczbowe: $$\begin{aligned} \Delta x_c &= -30\text{ m} + 10\text{ m} + (-20\text{ m}) \\[8pt] &= -30\text{ m} + 10\text{ m} - 20\text{ m} \\[8pt] &= -40\text{ m} \end{aligned}$$ Znak minus informuje, że wektor wypadkowego przemieszczenia ma zwrot przeciwny do zwrotu osi \(Ox\) (w lewo). -
Wyznaczenie położenia samochodu po zakończeniu manewru \(x_2\):
Położenie końcowe możemy obliczyć na dwa równoważne sposoby.
Sposób I – Wykorzystanie całkowitego przemieszczenia:
Współrzędna przemieszczenia to różnica między położeniem końcowym a początkowym: $$\Delta x_c = x_2 - x_1$$ Wyznaczamy \(x_2\), dodając \(x_1\) do obu stron: $$\begin{aligned} x_2 &= x_1 + \Delta x_c \\[8pt] &= 15\text{ m} + (-40\text{ m}) \\[8pt] &= -25\text{ m} \end{aligned}$$ Sposób II – Śledzenie położenia po każdym kolejnym manewrze:
Obliczamy położenie samochodu po kolei na każdym etapie: $$\begin{aligned} x_I &= x_1 + \Delta x_1 = 15\text{ m} + (-30\text{ m}) = -15\text{ m} \\[8pt] x_{II} &= x_I + \Delta x_2 = -15\text{ m} + 10\text{ m} = -5\text{ m} \\[8pt] x_2 &= x_{II} + \Delta x_3 = -5\text{ m} + (-20\text{ m}) = -25\text{ m} \end{aligned}$$ Samochód po zakończeniu manewru znajduje się na współrzędnej \(x_2 = -25\text{ m}\), czyli \(25\text{ m}\) za znakiem drogowym (po lewej stronie znaku). -
Obliczenie całkowitej drogi \(s\) przebytej przez samochód:
Droga \(s\) jest skalarną sumą długości przebytych odcinków. W każdym z trzech etapów samochód poruszał się po linii prostej w stałym zwrocie, dlatego droga w danym etapie jest równa wartości bezwzględnej (długości) odpowiedniego wektora przemieszczenia: $$\begin{aligned} s_1 &= |\Delta x_1| = |-30\text{ m}| = 30\text{ m} \\[8pt] s_2 &= |\Delta x_2| = |10\text{ m}| = 10\text{ m} \\[8pt] s_3 &= |\Delta x_3| = |-20\text{ m}| = 20\text{ m} \end{aligned}$$ Całkowita droga wynosi zatem: $$\begin{aligned} s &= s_1 + s_2 + s_3 \\[8pt] &= |\Delta x_1| + |\Delta x_2| + |\Delta x_3| \\[8pt] &= 30\text{ m} + 10\text{ m} + 20\text{ m} \\[8pt] &= 60\text{ m} \end{aligned}$$ -
Rysunek wynikowy – trajektoria i etapy manewru na osi liczbowej:
Poniższy szkic przedstawia kolejne przemieszczenia cząstkowe, punkt startowy, nawroty, położenie końcowe oraz wypadkowe przemieszczenie \(\Delta x_c\):
Współrzędna całkowitego przemieszczenia: \(\Delta x_c = -40\text{ m}\)
Położenie po zakończeniu manewru: \(x_2 = -25\text{ m}\)
Całkowita przebyta droga: \(s = 60\text{ m}\)
Zadanie 3 (3 pkt)
\(v_{2\text{śr}} = 22{,}5\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}}\)
- Definicja prędkości średniej w fizyce to stosunek całkowitej drogi do całkowitego czasu ruchu: \(v_{\text{śr}} = \dfrac{l_c}{t_c} = \dfrac{l_1 + l_2}{t_1 + t_2}\).
- Ostrzeżenie przed typowym błędem (Czego nie wolno robić): Kategorycznie nie wolno wyznaczać prędkości średniej ze średniej arytmetycznej prędkości na poszczególnych etapach, czyli ze wzoru \(v_{\text{śr}} = \dfrac{v_{1\text{śr}} + v_{2\text{śr}}}{2}\). Średnia arytmetyczna jest poprawna wyłącznie wtedy, gdy czasy trwania obu etapów są identyczne (\(t_1 = t_2\)). W każdym innym przypadku prowadzi do fałszywego wyniku, ponieważ nie uwzględnia wagi czasowej poszczególnych prędkości.
- Prawidłowa zamiana jednostek czasu: Minuty należy przeliczyć na ułamek godziny. Błędem jest zapis \(1\text{ h } 20\text{ min} = 1{,}2\text{ h}\), ponieważ godzina dzieli się na 60 minut, a nie na 100. Prawidłowa konwersja to \(1\text{ h } 20\text{ min} = 1\dfrac{20}{60}\text{ h} = 1\dfrac{1}{3}\text{ h} = \dfrac{4}{3}\text{ h}\).
Dane:
\(l_1 = 40\text{ km}\)
\(t_1 = 1\text{ h } 20\text{ min} = 1\dfrac{1}{3}\text{ h} = \dfrac{4}{3}\text{ h}\)
\(l_2 = 60\text{ km}\)
\(v_{\text{śr}} = 25\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}}\)
Szukane:
\(t_2 = ?\)
\(v_{2\text{śr}} = ?\)
-
Rysunek pomocniczy i analiza stanu wyjściowego trasy:
Cała trasa rowerzysty dzieli się na dwa kolejne odcinki o długościach \(l_1 = 40\text{ km}\) oraz \(l_2 = 60\text{ km}\). Znamy czas pokonania pierwszego etapu oraz średnią prędkość z całej podróży. Wielkości dotyczące drugiego etapu (\(t_2\) i \(v_{2\text{śr}}\)) pozostają niewiadomymi. -
Sposób I – Wyznaczenie całkowitego czasu podróży i parametrów drugiego etapu:
Sumaryczna długość trasy pokonanej przez rowerzystę wynosi: $$l_c = l_1 + l_2 = 40\text{ km} + 60\text{ km} = 100\text{ km}$$ Korzystając z definicji średniej wartości prędkości na całej trasie, wyznaczamy łączny czas ruchu \(t_c\): $$\begin{aligned} v_{\text{śr}} &= \dfrac{l_c}{t_c} \\[8pt] t_c &= \dfrac{l_c}{v_{\text{śr}}} \\[8pt] &= \dfrac{100\text{ km}}{25\text{ }\frac{\text{km}}{\text{h}}} = 4\text{ h} \end{aligned}$$ Łączny czas jest sumą czasów poszczególnych etapów (\(t_c = t_1 + t_2\)). Obliczamy czas trwania drugiego etapu \(t_2\): $$\begin{aligned} t_2 &= t_c - t_1 \\[8pt] &= 4\text{ h} - \dfrac{4}{3}\text{ h} \\[8pt] &= \dfrac{12}{3}\text{ h} - \dfrac{4}{3}\text{ h} \\[8pt] &= \dfrac{8}{3}\text{ h} = 2\dfrac{2}{3}\text{ h} = 2\text{ h } 40\text{ min} \end{aligned}$$ Mając długość drugiego odcinka oraz czas jego pokonania, obliczamy średnią wartość prędkości na tym odcinku: $$\begin{aligned} v_{2\text{śr}} &= \dfrac{l_2}{t_2} \\[8pt] &= \dfrac{60\text{ km}}{\frac{8}{3}\text{ h}} \\[8pt] &= 60 \cdot \dfrac{3}{8}\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}} \\[8pt] &= \dfrac{180}{8}\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}} = \dfrac{45}{2}\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}} = 22{,}5\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}} \end{aligned}$$ -
Sposób II – Wyznaczenie czasu \(t_2\) bezpośrednio z równania prędkości średniej:
Zapisujemy definicję prędkości średniej dla całej trasy w postaci jednego równania z niewiadomą \(t_2\): $$v_{\text{śr}} = \dfrac{l_1 + l_2}{t_1 + t_2}$$ Wstawiamy wartości liczbowe: $$25 = \dfrac{40 + 60}{\frac{4}{3} + t_2}$$ $$25 = \dfrac{100}{\frac{4}{3} + t_2}$$ Mnożymy obie strony równania przez mianownik \(\left(\dfrac{4}{3} + t_2\right)\): $$\begin{aligned} 25 \cdot \left(\dfrac{4}{3} + t_2\right) &= 100 \\[8pt] \dfrac{4}{3} + t_2 &= \dfrac{100}{25} \\[8pt] \dfrac{4}{3} + t_2 &= 4 \\[8pt] t_2 &= 4 - \dfrac{4}{3} = \dfrac{8}{3}\text{ h} = 2\text{ h } 40\text{ min} \end{aligned}$$ Średnią prędkość na drugim etapie wyznaczamy bezpośrednio ze wzoru: $$v_{2\text{śr}} = \dfrac{l_2}{t_2} = \dfrac{60\text{ km}}{\frac{8}{3}\text{ h}} = 22{,}5\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}}$$ -
Rysunek wynikowy z kompletem wyznaczonych wielkości:
Po przeprowadzeniu obliczeń wszystkie parametry ruchu rowerzysty na poszczególnych etapach oraz na całej trasie są jednoznacznie określone:
Rowerzysta przejechał drugi odcinek w czasie \(t_2 = 2\text{ h } 40\text{ min} = \dfrac{8}{3}\text{ h}\) ze średnią wartością prędkości \(v_{2\text{śr}} = 22{,}5\text{ }\dfrac{\text{km}}{\text{h}}\).
Zadanie 4 (5 pkt)
a) Podaj współrzędną położenia początkowego (w chwili \(t_0 = 0\)) i prędkość samochodu.
b) Po jakim czasie współrzędna jego położenia wyniesie \(x = 210\text{ m}\).
c) W jakim czasie samochód przejedzie drogę \(s = 360\text{ m}\) i jaka będzie współrzędna jego położenia końcowego.
b) Czas: \(t = 5\text{ s}\)
c) Czas: \(t = 30\text{ s}\), współrzędna położenia końcowego: \(x_2 = 510\text{ m}\)
- Ogólna postać równania ruchu jednostajnego prostoliniowego to \(x(t) = x_1 + v \cdot t\). Porównując dane równanie z równaniem ogólnym, bezpośrednio odczytasz parametry ruchu pojazdu.
- Uwaga na typowy błąd w podpunkcie c: Kategorycznie nie wolno mylić współrzędnej położenia \(x\) z przebytą drogą \(s\). Podstawienie wartości \(s = 360\text{ m}\) bezpośrednio za \(x\) do wzoru (\(360 = 150 + 12t\)) jest fundamentalnym błędem merytorycznym – dałoby to czas dotarcia do punktu o współrzędnej \(360\text{ m}\) (\(t = 17{,}5\text{ s}\)), a nie czas pokonania drogi \(360\text{ m}\). Samochód startuje z punktu \(x_1 = 150\text{ m}\), dlatego jego położenie końcowe wynosi \(x_2 = x_1 + s\).
Dane ogólne:
Równanie ruchu: \(x(t) = 150 + 12t\) (w jednostkach SI: \([x] = \text{m}\), \([t] = \text{s}\))
Dane i szukane do poszczególnych części:
a) Dane: \(t_1 = 0\text{ s}\); Szukane: \(x_1 = ?\), \(v = ?\)
b) Dane: \(x = 210\text{ m}\); Szukane: \(t = ?\)
c) Dane: \(s = 360\text{ m}\); Szukane: \(t = ?\), \(x_2 = ?\)
-
Rysunek pomocniczy i interpretacja fizyczna równania w stanie początkowym:
Równanie ma postać liniową względem czasu \(t\), co oznacza, że samochód porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym. W chwili początkowej \(t_1 = 0\text{ s}\) pojazd nie znajduje się w początku układu odniesienia (\(0\)), lecz w punkcie o współrzędnej \(x_1 = 150\text{ m}\) i przemieszcza się w prawo (w stronę rosnących wartości osi \(x\)). -
a) Wyznaczamy współrzędną położenia początkowego oraz prędkość samochodu z równania \(x = 150 + 12t\):
W ruchu jednostajnym prostoliniowym zależność położenia od czasu określa wzór ogólny: $$x(t) = x_1 + v \cdot t$$ Zestawiając równanie ogólne z równaniem z treści zadania: $$\begin{aligned} x(t) &= 150 + 12t \\[8pt] x(t) &= x_1 + v \cdot t \end{aligned}$$ Odczytujemy bezpośrednio:
- Wyraz wolny odpowiada położeniu w chwili początkowej \(t_1 = 0\text{ s}\): $$x_1 = 150\text{ m}$$ - Współczynnik stojący przy czasie \(t\) to prędkość pojazdu: $$v = 12\text{ m/s}$$ -
b) Obliczamy czas, po którym współrzędna położenia wyniesie \(x = 210\text{ m}\):
Wstawiamy wartość położenia \(x = 210\text{ m}\) do równania ruchu: $$210 = 150 + 12t$$ Odejmujemy \(150\) od obu stron równania: $$\begin{aligned} 12t &= 210 - 150 \\[8pt] 12t &= 60 \end{aligned}$$ Dzielimy obie strony przez współczynnik przy niewiadomej, czyli \(12\): $$t = \dfrac{60}{12} = 5\text{ s}$$ Współrzędna położenia samochodu osiągnie wartość \(210\text{ m}\) po upływie \(5\text{ s}\). -
c) Wyznaczamy czas przebycia drogi \(s = 360\text{ m}\) oraz współrzędną położenia końcowego \(x_2\):
Zadanie można rozwiązać dwoma równoważnymi sposobami.
Sposób I – Wykorzystanie wzoru na drogę w ruchu jednostajnym:
W ruchu jednostajnym prostoliniowym droga pokonana przez pojazd wyraża się wzorem: $$s = v \cdot t$$ Przekształcamy wzór, wyznaczając czas \(t\): $$t = \dfrac{s}{v}$$ Podstawiamy dane: $$t = \dfrac{360\text{ m}}{12\text{ m/s}} = 30\text{ s}$$ Ponieważ samochód rozpoczął ruch w punkcie \(x_1 = 150\text{ m}\) i przemieszczał się zgodnie ze zwrotem osi, jego położenie końcowe to suma położenia początkowego i przebytej drogi: $$x_2 = x_1 + s = 150\text{ m} + 360\text{ m} = 510\text{ m}$$
Sposób II – Wyznaczenie położenia końcowego ze zmiany współrzędnej:
Przebyta droga w ruchu jednokierunkowym jest równa zmianie położenia: $$s = \Delta x = x_2 - x_1$$ Wyznaczamy bezpośrednio współrzędną końcową \(x_2\): $$x_2 = x_1 + s = 150 + 360 = 510\text{ m}$$ Wstawiamy wyznaczone położenie \(x_2 = 510\text{ m}\) do wyjściowego równania ruchu, aby wyznaczyć czas: $$\begin{aligned} 510 &= 150 + 12t \\[8pt] 12t &= 510 - 150 \\[8pt] 12t &= 360 \\[8pt] t &= \dfrac{360}{12} = 30\text{ s} \end{aligned}$$ Obie metody prowadzą do identycznego wyniku: pokonanie drogi \(360\text{ m}\) zajmuje \(30\text{ s}\), a położenie końcowe wynosi \(510\text{ m}\).
a) Położenie początkowe wynosi \(x_1 = 150\text{ m}\), a prędkość samochodu to \(v = 12\text{ m/s}\).
b) Współrzędna położenia wyniesie \(x = 210\text{ m}\) po czasie \(t = 5\text{ s}\).
c) Samochód przejedzie drogę \(s = 360\text{ m}\) w czasie \(t = 30\text{ s}\), a współrzędna jego położenia końcowego wyniesie \(x_2 = 510\text{ m}\).
Zadanie 5 (3 pkt)
\(v_2 = 20\text{ m/s} = 72\text{ km/h}\)
- Ruch samochodu jest ruchem złożonym z dwóch kolejnych etapów: I etap to ruch jednostajnie przyspieszony bez prędkości początkowej (\(v_1 = 0\)), a II etap to ruch jednostajny z prędkością docelową \(v_2\). Całkowity dystans to suma dróg przebytych w obu fazach: \(l = s_1 + s_2\).
- Uwaga na typowy błąd 1 (Traktowanie całego ruchu jako jednostajnie przyspieszonego): Kategorycznie nie wolno podstawiać całkowitego czasu \(t = 30\text{ s}\) i całkowitej drogi \(l = 500\text{ m}\) do wzoru \(l = \dfrac{a \cdot t^2}{2}\). Samochód przyspieszał wyłącznie przez pierwsze \(10\text{ s}\), a przez pozostałe \(20\text{ s}\) jego przyspieszenie wynosiło zero. Błędne założenie doprowadziłoby do nieprawdziwej wartości \(a \approx 1{,}11\text{ m/s}^2\).
- Uwaga na typowy błąd 2 (Utożsamianie prędkości średniej z prędkością końcową): Wyrażenie \(\dfrac{l}{t} = \dfrac{500\text{ m}}{30\text{ s}} \approx 16{,}67\text{ m/s}\) to prędkość średnia z całego ruchu. Prędkość docelowa w ruchu jednostajnym musi być większa od prędkości średniej, ponieważ pojazd na początku ruszał od zera.
Dane:
\(l = 500\text{ m}\) – całkowita przebyta droga
\(t = 30\text{ s}\) – całkowity czas trwania ruchu
\(t_1 = 10\text{ s}\) – czas trwania I etapu (ruch jednostajnie przyspieszony)
\(v_1 = 0\text{ m/s}\) – prędkość początkowa (samochód rusza z miejsca)
Szukane:
\(a = ?\) – przyspieszenie samochodu w I etapie trasy
\(v_2 = ?\) – prędkość samochodu w II etapie oraz w chwili dotarcia do celu
-
Rysunek pomocniczy i analiza etapów ruchu:
Czas trwania drugiego etapu trasy (ruchu jednostajnego) wynosi: $$t_2 = t - t_1 = 30\text{ s} - 10\text{ s} = 20\text{ s}$$ W pierwszym etapie pojazd przyspiesza od zera ze stałym przyspieszeniem \(a\), uzyskując na końcu tego etapu prędkość docelową: $$v_2 = v_1 + a \cdot t_1 = a \cdot t_1$$ Z tą prędkością samochód kontynuuje ruch jednostajny przez czas \(t_2\) aż do osiągnięcia celu. -
Sposób I – Metoda analityczna (algebraiczna):
Wyznaczamy wzory na drogę przebytą w każdym z etapów. W pierwszym etapie droga dana jest wzorem na ruch jednostajnie przyspieszony bez prędkości początkowej: $$s_1 = \dfrac{a \cdot t_1^2}{2} = \dfrac{(a \cdot t_1) \cdot t_1}{2} = \dfrac{v_2 \cdot t_1}{2}$$ Wstawiając czas \(t_1 = 10\text{ s}\): $$s_1 = \dfrac{v_2 \cdot 10}{2} = 5 \cdot v_2$$ W drugim etapie ruch jest jednostajny ze stałą prędkością \(v_2\) przez czas \(t_2 = 20\text{ s}\): $$s_2 = v_2 \cdot t_2 = v_2 \cdot 20 = 20 \cdot v_2$$ Całkowita droga jest sumą dróg z obu odcinków: $$\begin{aligned} l &= s_1 + s_2 \\[8pt] 500 &= 5 \cdot v_2 + 20 \cdot v_2 \\[8pt] 500 &= 25 \cdot v_2 \\[8pt] v_2 &= \dfrac{500}{25} = 20\text{ m/s} \end{aligned}$$ Przeliczając na kilometry na godzinę: $$v_2 = 20 \cdot 3{,}6\text{ km/h} = 72\text{ km/h}$$ Mając wyznaczoną prędkość \(v_2\), obliczamy przyspieszenie w pierwszej części trasy: $$\begin{aligned} a &= \dfrac{v_2}{t_1} \\[8pt] a &= \dfrac{20\text{ m/s}}{10\text{ s}} = 2\text{ m/s}^2 \end{aligned}$$ -
Sposób II – Metoda graficzna (interpretacja pola pod wykresem \(v(t)\)):
W fizyce przebyta droga odpowiada polu figury pod wykresem zależności prędkości od czasu \(v(t)\). Wykres ten ma kształt trapezu o:- dłuższej podstawie równej całkowitemu czasowi ruchu: \(t = 30\text{ s}\),
- krótszej podstawie równej czasowi trwania ruchu jednostajnego: \(t_2 = 20\text{ s}\),
- wysokości równej prędkości docelowej: \(v_2\).
Przyspieszenie samochodu w pierwszej części trasy wynosi \(a = 2\text{ m/s}^2\), a prędkość, z jaką dociera do celu, to \(v_2 = 20\text{ m/s}\) (czyli \(72\text{ km/h}\)).
